Sensademus presents: Shark Attack (x11)
Is dit de eerste Beljam riddim rider? Laat het ons weten. Shark Attack is alleszins de eerste riddim van bij ons die zich zo vlot en overtuigend laat versatilen, door verrassend uiteenlopende artiesten bovendien. Respect to Sensademus van Big Bout ya Records voor de frisse productie en gepaste sound bij elke act. De volledige riddim is hier gratis te downloaden.
Boetje Banten (schone naam) wil als West-Vlaming niet ondertiteld worden, een verwijzing naar een legendarische sketch uit In de gloria. Gelukkig maar want Ni oendertiteln (schone titel) is slackness van het zuiverste soort. West-Vlaamse vuile praat op een dancehallbeat: in elk geval origineel.
D Ju-Lion kennen we als Franstalige finalist en winnaar van Catch-a-Mic. Hij begint So much people in eigentijdse Marley-stijl en vermengt singjay- met deejay-stijl. Zijn Engels (doorspekt met flarden Frans) is niet te best maar het valt niet op.
Den Töbie zingt even flauw als zijn naam doet vermoeden. ‘De vrouw waar ik van hou’, ‘Jij aan mijn zij maakt mij blij’: de AN lyrics zouden net zo goed van een smartlap kunnen zijn. Wat misschien wel de bedoeling is. Op het einde weerklinkt plots een (digitale?) gitaarsolo. Waarom hier en nergens anders?
Joe Lazarus Ft. T-Fire is hiphop (met een overdreven US accent) meets dancehall. ‘Run batty run’ laat het duo zich ergens halverwege ontglippen. Dom of onwetend?
Johnny den Artiest (ik verkies King Johnny) is zijn grappige zelf in Jaloers op mijn fans, reality light met veel humor en een lekkere flow, in het beschaafd Antwerps van de nieuwe generatie.
Ook Lionman heeft enkele regels vrolijke reggaepoëzie in huis. Koffiekan is een liefdesbetuiging (‘Je bent zo warm als een koffiekan’!), evenzeer aan een meisje als aan de muziek. Lionman heeft een zware, rauwe stem met een Surinaams accent.
Bijna identiek is het stemgeluid van Nigga Roots maar die interpreteert de riddim wel helemaal anders. Roots from High-Frica klinkt tegelijk nieuw en primitief, met aanstekelijke Franstalige lyrics (en een Engels refrein) en vocale trucs.
Original Uman serveert met Bad boy Jimmy zijn zoveelste mini-epos af, het verhaal van een jeugdvriend die op het foute pad komt. Een klassiek thema – Johnny too bad – maar Uman plaatst het in een herkenbare, Belgische context. Uman hoort met zijn teksten onmiskenbaar thuis in de grote traditie van folkzangers, rappers/toasters en andere eigentijdse troubadours.
Dat kan van Philibusters voorlopig niet gezegd worden maar Op congé is wel een mooie, grappige en soms filosofische beschouwing over het fenomeen vakantie. In Algemeen (beschaafd) Nederlands (behalve de titel), een originele combinatie van (vervormde) zang, singjay en rap. Met meezingrefrein en zonnig Spaans gitaartje en dito trompet naar het einde toe.
De Rupelsoldaten sluiten af met een tribute aan zichzelf, in de hun typerende combinatie van verkavelingsvlaams en dialect. Toch wat creatiever worden met de teksten, jongens.
Ik ben de soepele riddim na 10 versions niet beu gehoord en luister nog met plezier naar de instrumental. Uitstekende riddim-cd dus, en een mooie showcase van het actuele Beljam dancehall talent.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten